پرسیدم که معنای "یوم الورود" روز اول قبر است یا محشر؟

گفت : نه این و نه آن، بلکه همان آن،

تا سلام دهی، جوابت را می دهد حسین،

همان آن وارد شده ای و مسافر،

مسافر کشتی نجات...

چه سعادتی است داشتن رفیقی چون حبیب،

 که حبیبت باشد و

 راهنمایت به سوی محبوب.

سلام بر تو ای حبیب حبیب خدا

و سلام بر تو ای حبیب خون خدا.

امشب شب قدر است،

شبی برتر از هزار ماه،

و من چه می دانم  که شب قدر چیست؟

تنها می دانم که امشب را باید به فضل و رحمت و غفرانت امید داشت،

که اگر بر عدالتت باشد،  تقدیر هرکسی را به میزان قدرش رقم خواهی زد

و قدر  و قیمت هرکس در پیشگاهت به میزان ایمان است و عمل،

امشب شب قدر است،

 ومن بی قدرم.

پس به حق آن فرق شکافته و آن اولین مظلوم به فریادم رس، ای فریادرس.

الغوث، الغوث، خلصنا من النار یا رب.

به نام او

دیگر خسته شده ام.

بس است آخر.

خسته شده ام از این بلا تکلیفی،

نه، بلا تکلیفی نه، که تکلیف مشخص است.

از این معلق بودن،

بین زمین  و آسمان بودن،

حال و احوالم ساعتی است

ساعتی زمینی، ساعتی آسمانی،

خدایا کار را یکسره کن،

یا زمینی یا آسمانی.

یا " انعمت علیهم" یا " مغضوب علیهم"

 و نه " والضالین".

 که گمراهی، معلق بودن است، و من خسته از این معلق بودن.

درباره خویشتن خویش اندیشیدن، وحشتناک است.

اما این تنها راه صمیمانه کار است.

اندیشیدن درباره خویشتن خویشم به اینگونه که هستم،

اندیشیدن به جنبه های زشتم،

اندیشیدن به جنبه های زیبایم،

و در شگفت شدن از آنها.

چه آغازی می تواند محکم تر و استوارتر از این باشد؟

از چه چیزی می توانم رشد خود را آغاز کنم، جز از خویشتن خویشم؟

از نامه های ماری هاسکل به جبران خلیل جبران